به گزارش کیان آنلاین؛ وبگاه «دکرادل» با انتشار یادداشتی نوشت: تا هفتم اکتبر، برخی ناخداهای نفتکش‌هایی که از تنگه هرمز عبور می‌کردند، ماهانه معادل حداکثر ۱۰۰ هزار دلار درآمد داشتند و برای هر سفر نیز تا ۵۰ هزار دلار پاداش دریافت می‌کردند. هزینه بیمه خطرات جنگی برای یک ابرنفتکش نیز ممکن بود به ازای هر سفر به خلیج فارس به ۲۰ میلیون دلار برسد.
برای مالکان کشتی‌ها، این هزینه‌ها دیگر مخارج معمول یک سفر دریایی نبود. ماه‌ها حمله، یکی از پرترددترین گذرگاه‌های انرژی جهان را به مسیری پرهزینه و پرریسک برای فعالیت‌های تجاری تبدیل کرده بود. نفتکش‌ها همچنان می‌توانستند از این مسیر عبور کنند، اما هر سفر هزینه‌های مالی بسیار سنگین‌تری نسبت به دوران پیش از جنگ به همراه داشت.
هزینه عبور از تنگه هرمز
این ارقام تناقضی اساسی در بازار انرژی را آشکار می‌کنند: صادرات نفت خام از غرب آسیا روند احیا را آغاز کرده، اما عرضه سوخت همچنان محدود است و قیمت‌ها نیز سرسختانه در سطوح بالا باقی مانده‌اند.
صادرات نفت خام تولیدکنندگان خلیج فارس، به‌استثنای ایران، در ماه سپتامبر به دست‌کم ۱۶.۵ میلیون بشکه در روز بازگشت؛ سطحی برابر با میزان پیش از جنگ که در برخی روزها حتی از آن فراتر رفت. با این حال، ازسرگیری حملات به نفتکش‌ها در اوایل اکتبر، تردیدهایی جدی درباره دوام این روند ایجاد کرد.
اگر نفت بیشتری در حال انتقال است، چرا مصرف‌کنندگان همچنان برای سوخت هزینه‌های بالایی می‌پردازند؟
مقایسه قیمت نفت خام و سوخت در بازار خرده‌فروشی نشان می‌دهد که شوک ناشی از جنگ چگونه به شکلی نامتوازن بر بازارها اثر گذاشته است. قیمت نفت خام برنت در ۲۷ فوریه ۲۰۲۶، در آخرین روزهای پیش از جنگ، به میزان ۷۲.۴۸ دلار به ازای هر بشکه رسید و در ۹ اکتبر به میزان ۱۰۴.۷۲ ثبت شد؛ افزایشی حدود ۴۴.۵ درصدی. در همین بازه زمانی، میانگین قیمت خرده‌فروشی گازوئیل در آمریکا از ۳.۸۱ دلار به ازای هر گالن در اواخر فوریه به ۶.۲۰ دلار در پنجم اکتبر افزایش یافت؛ رشدی نزدیک به ۶۳ درصد
