صادرات نفت ونزوئلا در سپتامبر، در پی افزایش شدید هزینه‌های نفتکش که معامله‌گران را به درخواست تخفیف‌های بیشتر وادارکرد و موجب تاخیر در خروج محموله‌ها از این کشور شد، حدود ۹ درصد کاهش یافت و به ۱.۰۸ میلیون بشکه در روز رسید.
به گزارش کیان آنلاین، شرکت‌های تجاری بزرگ جهانی از جمله «ویتول» و «ترافیگورا»، شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) را برای دستیابی به شرایط بهتر تحت فشار قرار دادند، زیرا هزینه‌های حمل‌ونقل دریایی، حاشیه سود آنها را کاهش داده و تغییر مسیر نفتکش‌ها نیز بر تاخیرهای حمل‌ونقلی که از تابستان انباشته شده بود، افزوده است.
با وجود کاهش کلی صادرات، آمریکا نفت خام بیشتری از ونزوئلا دریافت کرد. حجم محموله‌های ارسالی به آمریکا از ۵۵۳ هزار بشکه در روز در ماه اوت، به ۶۲۹ هزار بشکه در روز در سپتامبر افزایش یافت. صادرات به هند در همین مدت از ۲۹۷ هزار بشکه، به ۲۵۳ هزار بشکه در روز کاهش یافت و خرید کشورهای اروپایی نیز با افتی شدید، از ۲۶۰ هزار بشکه، به ۸۶ هزار بشکه در روز رسید.
شرکت آمریکایی «شورون» روزانه حدود ۲۸۳ هزار بشکه نفت از ونزوئلا صادر کرد که تقریبا تغییری نسبت به ماه اوت نداشت. شرکت‌های تجاری نیز ۶۳۷ هزار بشکه در روز نفت جابه‌جا کردند که نسبت به رقم ۵۹۷ هزار بشکه در ماه قبل، افزایش نشان می‌داد.
بر اساس آمارهای ارائه شده به اوپک، ونزوئلا در ماه اوت حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز نفت تولید کرد. سطح ذخایر نفت خام در پایانه صادراتی «خوزه» در سپتامبر نسبت به مقادیر بالاتر اوایل سال جاری، تنها کاهش اندکی داشت.
انتشار این آمارها هم‌زمان با هفته‌ای بود که بیش از ۲۵۰ شرکت برای بررسی دور بعدی طرح‌های توسعه نفتی ونزوئلا، راهی کاراکاس شده بودند.
شورون متعهد به سرمایه‌گذاری بیش از ۷ میلیارد دلار طی پنج سال شده است و قصد دارد تولید خود در ونزوئلا را بیش از دو برابر افزایش داده و به حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز برساند. شرکت‌های «اِنی»، «ژئوپارک» و «کانتیننتال ریسورسز» نیز از جمله شرکت‌هایی هستند که پروژه‌های جدید یا طرح‌های توسعه‌ای را دنبال می‌کنند.
شرکت تحقیقاتی «ریستاد انرژی» برآورد می‌کند که تولید نفت ونزوئلا می‌تواند تا سال ۲۰۲۸، به ۱.۶ میلیون بشکه و تا سال ۲۰۳۰، به ۱.۸ میلیون بشکه در روز برسد.
اما دستیابی به این هدف نیازمند تجهیزات و زیرساخت‌های بسیار بیشتری است. تا ماه اوت، ونزوئلا تنها دو دکل حفاری فعال داشت. با این حال، «ریستاد انرژی» برآورد می‌کند که برای حفظ روند فعلی تولید، تا سال ۲۰۲۸، به حدود ۵۰ دکل و تا سال ۲۰۳۰ به نزدیک ۸۰ دکل نیاز خواهد بود.
بر اساس گزارش اویل پرایس، بخش صادرات نیز با چالش‌های خاص خود روبروست. معامله‌گران برای جبران هزینه‌های بالای حمل‌ونقل، خواهان تخفیف‌های بیشتری هستند و تراکم در بنادر نیز موجب تاخیر چندماهه در ارسال محموله‌ها شده است.
