به گزارش کیان آنلاین، درهای کاروانسرا روس‌ها بر همه باز بود الا لودرها، لودرهای بی‌هویتی که با چرخ‌های خود بدون در نظر گرفتن تاریخچه‌ی کهن در چهارشنبه‌‌ی هجدهم شهریور ۱۴۰۵ آجر به آجر و خشت به خشت این بنای واقع شده در سبزوار را به نابودی کشاندند.
کاروانسرایی از دوره قاجار تا پهلوی
میزان ناگهانی و مبهم بودن علت این ویرانی، غم و خشم کمی را ایجاد نکرد. در راستای این ویرانی سوسن نودهی، عضو انجمن میراث یاران سبزوار و عضو سازمان نظام مهندسی استان خراسان رضوی در پی مخروبه‌ی به بارآمده در شهر تاریخی سبزوار می‌گوید: «این کاروانسرا مربوط به دوره قاجار بود که البته در دوره پهلوی نیز به عنوان ژاندارمری استفاده می‌شد و دارای سردر باشکوهی بود که متاسفانه تخریب شد، تخریب بخشی از این کاروانسرا، زنگ خطری است که باید به گوش مسئولان رساند. این فقط یک خبر ساده نیست، بلکه یک جنایت فرهنگی است.»
او با اشاره به بسیاری از مسئولان که خود را بی‌خبر دانستند، تاکید کرد: «مسئولین به‌جای واکنش‌های پس از وقوع حادثه، باید به سراغ ریشه‌ها بروند چراکه با تخریب هر کاروانسرا یا یک بنای تاریخی، بخشی از حافظه‌ی تاریخی ملت ایران برای همیشه پاک می‌شود.»
انتقاد از بی‌عملی دستگاه‌های مسئول
نودهی افزود: «متاسفانه اداره میراث و شهرداری یا هر سازمان و اداره دیگر هیچ اقدامی در جهت رفع این موضوع انجام نمی‌دهند.»
کارزار اعتراض به تخریب کاروانسرا
او با یادآوری کارزار«اعتراض شدید به تخریب بنای تاریخی کاروانسرای روس‌ها در سبزوار» که خود او نوشته است، ادامه داد: «دلیل تلاش‌های من چیزی جز جلوگیری از افزایش تخریب‌های غیرقانونی و پیوسته آثار باستانی سبزوار و حومه آن نیست.»
درخواست برای خرید یا حمایت از بناهای تاریخی
نویسنده این کارزار گفت: «بارها به مسئولین پیشنهاد شده که حداقل با مالکین خصوصی این بناهای تاریخی کمی مهربان‌تر باشند تا حداقل آنها حفظ این آثار را برعهده بگیرند، اما من از نزدیک شاهد حمایت نشدن مالکین خصوصی این بناها هم بودم.»
او درخواست‌های خود را این گونه مطرح کرد: «مضاف بر برخورد قاطع با عاملان تخریب، دولت می‌بایست مسئولیت بناهای ملی را بر عهده بگیرد یا سازوکاری برای خرید این بناها از مالکین خصوصی فراهم کند و نظارت سختگیرانه‌ای در پیش بگیرد که ما هر روز شاهد تخریب و کنار گذاشتن یک اثر تاریخی در سبزوار نباشیم.»
سکوت لودرها؛ نگرانی برای بناهای ثبت‌نشده
کاروانسرای روس‌ها، فقط یکی از سردرهای تاریخی و تخریبی است که نه تنها دست نوازشی بر سردر آنها کشیده نشده بلکه سایه تهدید و آسیب دست از سر آنها بر نمی‌دارد. رقیه بحرآسمانی، دوستدار آثار باستانی، درباره‌ی سایه افکندگی آسیب‌ها گفت: «تخریب کاروانسرای روس‌ها، اتفاقی است برا یادآوری اهمیت حفاظت از میراثی که هنوز در فهرست آثار ملی جایی ندارند، اما ارزش تاریخی و فرهنگی آنها انکارناپذیر است. ثبت نشدن یک اثر نباید به معنای نادیده گرفتن ارزش یا فراهم شدن زمینه تخریب آن باشد.»
درخواست برای شفاف‌سازی و پاسخگویی
بحرآسمانی بیان کرد: «امروزه به‌جای آنکه تمام دغدغه و پیگیری‌ها معطوف به مرمت، حفاظت و احیای آثار تاریخی باشد، ناچاریم درباره مسئولیت کسانی پرس‌وجو کنیم که در آسیب دیدن میراثی نقش داشته‌اند که شاید دیگر امکان جبران خسارت واردشده به آن وجود نداشته باشد.»
صحبت‌های او به همین جا ختم نشد: «اکنون، پس از وقوع چنین حادثه‌ای، انتظار می‌رود مسئولان مربوطه با شفاف‌سازی درباره ابعاد ماجرا، در قبال اتفاق رخ‌داده پاسخگو باشند و راهکارهای عملی برای جلوگیری از تکرار آن ارائه دهند و اعتماد عمومی را بازگردانند.»
با تمامی این تفاسیر در کاروانسرای روس بر همه همچنان باز است اما فقط حین ورود مراقب خشت و آجر زخم خورده‌ی این کاروانسرا باشید.
