به گزارش کیان آنلاین، این اقدام که با مصوبه هیات مدیره و پیشنهاد مدیرعامل همراه بوده، اگرچه در نگاه اول یک تصمیم فنی و توسعهای به نظر میرسد، اما از منظر اقتصاد ورزش و قوانین فوتبال ایران، ابعاد قابل تاملی دارد که در این گزارش به آنها پرداخته میشود.
آیا این اقدام از منظر قانونی مجاز است؟
پرسش کلیدی در این ماجرا، تطابق این اقدام با قوانین فوتبال و اساسنامه باشگاه است. بر اساس ساختار لیگهای فوتبال ایران، حضور تیمهای دوم یا «ب» باشگاهها در لیگهای پایینتر، تجربهای تازه، اما به سرانجام نرسیده است.
سابقه این اقدام در فوتبال جهان
استفاده از تیمهای دوم یا «ب» در ساختار لیگهای کشورها، به عنوان یک زیرساخت حیاتی برای پرورش استعداد و پل ارتباطی بین آکادمی و تیم اصلی شناخته میشود.
باشگاه رئال مادرید هم با تیم «کاستیا» در سطوح پایینتر، الگویی تاریخی در این زمینه است. حتی این باشگاه اخیرا مبلغ ۳۸۰ هزار یورو برای حفظ سهمیه تیم «C» خود در لیگ دسته چهارم (سگوندا فدراسیون) هزینه کرده است.
پس از آن، تلاشهای مجددی در سالهای ۱۳۹۴ و ۱۴۰۰ برای احیای تیم «ب» صورت گرفت که هر بار به دلایل مدیریتی و مالی به نتیجه نرسید و اینک با فراخوان اخیر برای خرید امتیاز یک تیم لیگ یکی، باشگاه پرسپولیس در صدد است تا برای چهارمین بار این پروژه را کلید بزند؛
هرچند کارشناسان معتقدند که موفقیت این طرح در گرو عزم جدی مدیریت و تامین منابع مالی پایدار است، چراکه تجربیات پیشین نشان داده بدون پشتیبانی مالی مستمر، چنین پروژههایی محکوم به شکست خواهند بود.
در کنار پرسپولیس، سایر باشگاههای بزرگ ایران نیز تجربه راهاندازی تیمهای دوم را داشتهاند که با فراز و نشیبهای مالی و مدیریتی همراه بوده است. به عنوان مثال باشگاه استقلال در سال ۱۳۹۳ تیم استقلال «ب» را تاسیس کرد که بعدها به استقلال زاهدان تغییر نام داد و موفق به صعود به لیگ دسته دوم شد، اما این پروژه نیز به دلیل مشکلات مالی منحل شد.
باشگاه سپاهان اما با تاسیس سپاهان نوین در سال ۱۳۸۳، یکی از موفقترین نمونههای تیم دوم در ایران را ایجاد کرد؛ این تیم حتی تا آستانه صعود به لیگ برتر پیش رفت، اما به دلیل قوانین منع حضور دو تیم با مالکیت واحد در بالاترین سطح لیگ، موفق به صعود نشد و امتیاز آن واگذار شد.
